Ég hef ekki verið virkur í stjórnmálasamtökum eða flokkum.  Verið flokksbundinn vissulega, staðsett mig hægra megin við miðju í "skilgreiningum" stjórnmálanna.

Hins vegar held ég að ég sé í gegnum lífið búinn að koma mér upp ágætri þekkingu á samfélagi fólks, hvað gengur þar vel og hvað illa.  Fékk gott uppeldi á heimilum sem gerðu kröfur til þess að sýna umburðarlyndi og auðmýkt fyrir fólki og skoðunum þess.  Starfsferillinn hefur verið á vettvangi þar sem allir eru jafnir, en einstakir á sínu sviði og allt þetta býr til sjálfið manns.

Í haust var ég með góðum vinnufélögum mínum í sumarbústað í Húsafelli, sat við kaffiborðið á sunnudegi og hlustaði á Sprengisand á Bylgjunni.  Þar datt inn maður sem lýsti lífssýn sinni í framhaldi af því að hann hafði yfirgefið gamla flokkinn sinn og hefði áhuga á að taka þátt í að búa til annars konar pólitik.  Þetta var Guðmundur Steingrímsson sem var að tjá sig og ég hreifst af því sem hann talaði um.

Ég las það sem hann var að skrifa og ég ákvað að setja mig í samband við hann og lýsa yfir ánægju minni með málflutning hans.  Eftir spjall okkar í milli ákváðum við að hittast sem við gerðum, Helga Lind hundskammaði mig fyrir að mæta á þann fund með mikið hár og óhrjálegur, en sem betur fer kom hann órakaður!  Fyrirhugaður 15 mínútna kaffibolli varð miklu lengra stopp, á milli okkar flugu hugrenningar og endalaus skynsemi, á jákvæðum nótum.  Ég fór heim á nesið mitt og einhver neisti var þarna kveiktur, ég fann mig langaði virkilega að fylgjast með.

Ég heyrði í fólki sem ég þekkti í borgarkerfinu og hleraði hvernig fólk upplifir Besta flokkinn, því þar var jú hópur sem ætlaði sér að mynda hreifinguna með Guðmundi.  Ég var forvitinn að sjá hvernig þeim myndi, "venjulegu ópólitísku fólki", takast að stjórna borgarbákninu sem ég kannast vel við sem starfsmaður þess í 8 ár.  Svörin sem ég fékk voru öll á þann veg að þar færi fólk sem vildi vel og væri að færa pólitíkina úr viðjum venja, sem sumir reyndar kölluðu einfaldlega spillingu og sérhagsmuni.

Svör þessa fólks urðu bara til þess að gera mig forvitnari og áhugasamir, frekari samskipti sömuleiðis urðu svo til þess að ég var allt í einu bara kominn í það verk að koma að formlegri stofnun stjórnmálaafls, á virkan hátt.  Þáði boð um að taka þátt í stjórn flokksins, og fór enn á ný forvitinn á fund.

Sem var bara ferlega skemmtilegur, fólkið sem ég hafði fæst hitt áður var hvert öðru áhugaverðara og allir með þá hugsjón að vinna að því að pólitík verði leyst sem þjónustuhlutverk í þágu samfélagsins alls og staðráðin í að færa sérhagsmuni og spillingu úr framsæti og afur í skott "þjóðarbílsins".

Næstu skref eru bara í mótun, við ætlum að njóta verksins að mynda stjórnmálaafl sem byggir á þessum kjarnagildum og ég hlakka til að fá að kynnast verkefninu og fólkinu enn betur. Það eru örugglega brekkur framundan og maður þarf að læra margt.  Ég t.d. er alveg í skýjunum að heyra það að á bilinu 5 - 6% þjóðarinnar er nú þegar tilbúinn að líta á okkur sem valkost, það áður en við erum í raun farin almennilega af stað - skil ekki alveg þá sem telja það slakan árangur.  Svona er maður kannski bláeygur í þessu bara.

Ég hef enga hugsjón fyrir persónulegum frama í stjórnmálum, heldur lít á þetta sem leið til að reyna að hafa áhrif á umræðuna og þar með samfélagið, vonandi jákvæð. 

Mér var ungum kennt að lykilatriðin í lífinu væru þau að bera virðingu fyrir öllum verkefnum og gera sitt besta í þeim.  Vonandi næ ég að takast á við þetta verkefni út frá þessum meginþáttum.

Pabbi kvaddi mann oft með setningunni - "vertu okkur til sóma" í gamla daga - það ætla ég mér að gera og er ákveðinn í að halda mig við þá grundvallarhugmynd mína að pólitík sé einungis venjulegt verkefni sem þurfi að nálgast á sama hátt og að grafa skurð, kenna dönsku eða stjórna veislu.

Ég ætla alls ekki að falla oní þá gröf að telja það sjálfsagðan hlut fyrir aðra að elta þessar skoðanir minar eða þennan flokk.  Það er ekkert nema gott fólk í öllum flokkum og það er hvers og eins að finna út hvaða flokk hann langar til að kjósa.

Ég er bara glaður að hafa hitt minn flokk.  Hann heitir Björt Framtíð!

Eða þá bara leggja það til að björgunarsveitirnar "sýni virðingu" og verji Alþingi.  Er það ekki svo að þingmaðurinn er í slíkri sveit - finnst henni það starfi slíkra sveita til framdráttar að vera dregin inn í þá umræðu sem hún gerir með því að nefna þær.

Miðað við undanfarna daga þarf lögreglan ekki að fá svona framkomu í andlitið og það er bara beinlínis ferlegt að þar fari þingmaður af stað með málið.

Svo svíður það mér enn meira að sá þingmaður komi úr mínu kjördæmi, það verður bara að segjast!!!

Ég hef sjálfur verið að reyna að ræða nákvæmlega þetta í mínum vina- og starfsmannahópi, mér ofbýður hversu fljót við erum að beygja úr málefnalegu ergelsi og sýn á ólík viðhorf yfir í upphrópanir sem hafa þann eina tilgang að niðurlægja og meiða.

Í minni ætt og vinahópi er að finna ótrúlega flóru fólks, með endalaust ólíkar skoðanir.  Ekki vildi ég á nokkurn hátt hafa neinn öðruvísi en hann er og við eigum öll að gæta að því hvernig komið er fram við fólk.

Ekki hika við að benda fólki á ef okkur finnst það ganga of langt í orðavali og/eða athöfnum!

Flottur Palli, vonandi átta fleiri sig á því hvað við flest erum orðin hundleið á þeirri framkomu sem þú talaðir um!!!

Ég fór aftur norður á Sigló en haustið 1999 var það annar vinur minn sem varð þess valdandi að ég fór að vinna fyrir þetta frábæra félag sem þjálfari.  Ég grobba mig enn af því að hafa verið sá sem dró Lauga til FH í janúar 1990 by the way!

Að horfa á Krikann í kvöld var eintóm gæsahúð.  Mikið svakalega hefði verið gaman að hafa átt þátt í því að slá þetta áhorfendamet sem slegið var í kvöld!  Sjónvarpsmyndavélin fór um stúkuna og þarna sátu FH-ingar af öllum sortum, aldri, kyn og vexti.  Gamlar handboltahetjur, þekktir stuðningsmenn og aðrir upprennandi. 

Ferlega gaman að sjá "gamla" félaga af fótboltavellinum í Krikanum frá því þá gömlu góðu, en fyrst og síðast svakalega gaman að vinna stórmeistarans Þorgeirs Arnar Jónssonar hafi nú borið árangur.

Það hefur ekki verið auðvelt að vera FH - ingur í handboltanum á síðustu árum þegar kaupóðir Haukar hafa verið að taka dollur og vinna titla.  FH þurfti að horfa upp á handboltann sinn í næstefstu deild og fara í gegnum erfitt endursköpunarferli.  Lagði allt sitt traust á stórefnilega stráka og ákváðu að taka sér tíma.

Ég fékk þá ánægju að kynnast mörgum þessara stráka á unga aldri sem fótboltamönnum og hef alltaf sagt að þar fór einstakur hópur drengja sem ég hef alltaf verið sannfærður um að hefðu allt sem þarf til að vera góðir íþróttamenn.  Auðvitað þekkti ég þá í annarri íþrótt en þeir urðu í kvöld Íslandsmeistarar, en einkenni góðra íþróttamanna hafa þekkst í þeim allt frá þeim degi og ég er alveg hundhandviss að þeir væru margir í meistaraflokki í fótbolta ef þeir hefðu valið þá grein.

En í kvöld stimplaði handboltinn sig aftur hressilega inn hjá FH og það var stórkostlegt að sjá þá gleði sem geislaði frá þeim í svart / hvítu.

Allrar fjölskyldunnar.  Ég hef kynnst mörgum bæjarfélögum og íþróttafélögum á Íslandi og fullyrði að Hafnarfjörður er stærsti "sveitabær" landsins og FH er langmesti fjölskylduklúbbur sem við eigum.  Allir sem þekkja mig vita að er ekki er til mikið jákvæðara orð en sveitabær!

Og ég tel mig enn vera partur af FH fjölskyldunni, það finn ég alltaf þegar ég kem í Krikann.  Vissulega er ég fjarskyldi ættinginn í fjarlægðinni, en hef fundið það ákaflega örugglega í þessari viðureign um handboltatitilinn að FH hjartað það slær á Selhólnum á Sandi.

Innilega til hamingju allir FH-ingar nær og fjær!!!

Allir sem þekkja mig vita af því að ég hef ekki verið alfarið glaðastur með vinnubrögð ráðuneytisins á undanförnum misserum og þá ekki síst framgöngu ráðherrans sjálfs.  Þó hefur Katrín vaxið í starfi og er smám saman að "finna fæturna" í starfinu.

Svandís er ákveðin kona sem er langt frá því að vera ákvarðanafælin og / eða skaplydda.  Bind vonir við það að hún standi sig vel þá mánuði sem hún leysir Katrínu af og litlar uppstokkanir þurfi á starfi innan ráðuneytisins.

Þar eru stór mál í gangi sem þarf að vinna áfram í barnsburðarleyfi Katrínar!

Þessir þrír hafa náð að ýta við þeim í forystusveit verkalýðsins sem að hafa hingað til verið "friðarins menn" og á stundum þolað of mikið af hálfu vinnuveitenda.  Að mínu áliti allavega.

Framundan er mikið sálfræðistíð sem mun standa fast að 25.maí. 

Allir vita að verkfallsvopnið hefur stundum litlu skilað en nú er svo komið að hagsmunir fjöldans eru í þá átt að ganga það langt núna að í raun hóta atvinnurekendum við núverandi aðstæður að fara langt með það að slá sum fyrirtæki og atvinnugreinar alvarlegu höggi.  Sumum fyrirtækjum jafnvel náðarhöggið.

Á undanförnum vikum hafa menn rætt um launahækkanir og skrið í landinu undanfarin ár.  Satt að segja kemur sú umræða mörgum á óvart!  Ansi mörg okkar hafa búið við sömu launatölu í nokkur misserin og því hefur maður tilhneigingu til að draga það í efa að þetta launaskrið eigi við meirihluta þjóðarinnar.

Sem þá þýðir að minnihluti hafi fengið góðar hækkanir.

Svo heyrir maður af góðri afkomu útflutningsfyrirtækja, en þó hefur aðeins Elkem sýnt starfsfólki þá virðingu að gera við það samning.  Örugglega hafa einhverjir borgað bónusa og gefið gjafir, en slíkt á að vera lítilvægt aukaatriði.

Það á að vera frumskilyrði að launafólk vinni samkvæmt gildandi samningum og nú held ég að samkennd verkalýðsins hafi verið endurvakin eftir áralanga fjarveru og því má öllum vera ljóst að almenningur ætlar sér að krefjast bættrar stöðu fjöldans í skugga hruns sem framkallað var af fáum.

Þessi samkennd er fyrst og fremst SA að þakka, þeirra hagsmunagæsla gagnvart sínum félagsmönnum sýndi öllum leiðtogum verkalýðsins hvar áherslur atvinnurekenda liggja og minnti alla rækilega á að til að vinna í umboði launafólks verður að vera tilbúinn til að horfa framhjá persónulegri vináttu og stundum taka slaginn.

Fróðlegt verður að fylgjast með næstu skrefum, sem einstaklingur sem hef tekið þátt í ófáum vinnudeilum undanfarin 20 ár veit ég að nú er verið að hita upp og brýna vopnin.  Stundum dugar það vel, stundum ekki vel.  

En ég endurtek það að á síðustu dögum hefur lið verkaliðshreyfingarinnar styrkst og getur nú gengið óhrætt inn á leikvanginn til að takast á við lið atvinnurekenda.

Og nú er enginn vináttuleikur á ferð,  nú er það alvöru!

Hann er nú hjá sínu þriðja liði, í þriðja landinu og alls staðar hefur hann fest sig í sessi í aðalliðum sinna félaga og miðað við það sem ég hef heyrt öðlast virðingu allra sem hann vinnur með.

Í dag eru örugglega allir búnir að gleyma því að meiðsli fóru nálægt með að eyðileggja ferilinn hans Grétars, sem þá hafði hafnað tilboðum um atvinnumennsku til að læra meira heima á Íslandi sem aðalmaður hjá góðu ÍA-liði.

Hann eyddi sjálfur tíma og fjárhæðum erlendis til að ná sér af þeim meiðslum og fyrsti samningur hans í Sviss var ekki tryggður atvinnusamningur, heldur nokkurs konar hálfatvinnumennskusamningur, þar sem hann þurfti að sanna sig fyrir eigendum Young Boys í Bern.

Það tókst, ferðalagið fór til Alkmaar í Hollandi og þar varð hann strax lykilmaður í góðu AZ liði áður en hann flutti sig til Bolton.  Þar sýnist mér á Soccernet hann hafa leikið 105 leiki nú þegar og skora 4 mörk.  

Strákur er 29 ára gamall (sem er auðvitað fáránlega mikið því ég kenndi honum dönsku í 8.bekk) sem er ekki mikið fyrir fótboltamann og hann á pottþétt eftir að bæta vel við þennan leikjafjölda erlendis, sem í heildina er kominn yfir 200 leiki.

Hver veit nema að hann klári ferilinn á Elland Road, því sennilega er hans eini mínus að hafa allavega um sinn haldið með þeim ágæta klúbbi.

En allavega er gott að við áttum okkur á því að Grétar er í góðu standi að spila með góðu liði í einni sterkustu deild í heimi.  Það snúast um hann fáar fyrirsagnir, sem vissulega hæfir honum en það skiptir máli að nafn hans haldist á lofti, kannski frekar en fréttir af leikmönnum sem eru ekki reglulega byrjunarliðsmenn sinna liða...

Þar var mynduð samstaða allra hagsmunaaðlia um leiðir út úr kreppunni og menn undirgengust samkomulag um þau atriði sem fólk vildi sameinast um sem nauðsynlegar í þeim aðstæðum sem þar geysuðu.

Um 20% niðurskurður í menntakerfinu og svipað í heilbrigðis- og félagsmálakerfinu voru m.a. unnin af þessum hóp svo að pólitískt hnútukast út af þeim málum var minniháttar.

Hér erum við þremur árum eftir hrun og enn sér maður ekki mikla samstöðu, besta dæmið sennilega þessi svakalega magnaða rannsóknarskýrsla sem allir vilja vera búnir að ýta undir stól.

Þar var kallað á nýja siðfræði og samvinnupólitík í stað eiginhagsmunapots og andstöðupólitíkur.  

Við kinkuðum öll kolli en hvað hefur gerst?

Svo er það hárrétt hjá biskupnum að börn og unglingar sjá slæmar fyrirmyndir birtast sér í blöðum, útvarpi og sjónvarpi, fólk sem hamast á neikvæðan hátt í umræðum um menn og málefni.  Slíkt skilar sér of oft inná heimili og vinnustaði og þar heldur slíkt áreiti áfram.

Við erum svo langt frá því að vera komin úr vandanum og ennþá eru sveitarfélögin okkar og ríkið það illa stödd að við þurfum að herða ólarnar.

Við slíkar aðstæður verðum við að standa saman sem samfélag, alveg eins og þegar við verðum fyrir áföllum sem fjölskylda.  Annars erum við á ansi rangri leið sem mun ekki skila okkur fram á veginn heldur reka okkur til baka!

Mogginn ekki fyrstur með fréttirnar en kom samt.

Annars sjá bara að neðan...

Ég er kjósandi í þessu kjördæmi og hef aldrei séð Ásmund Einar á nokkrum fundi.  Hvorki fyrir eða eftir kosningar.

Ég er kannski að vaða reyk, en mitt mat á starfi þingmannsins er að með því að vera kosinn á þing er maður kosinn til að sinna samfélagsþjónustu, ekki síst fyrir þau samfélög sem kusu mann þangað.

Mér er fyrirmunað að skilja þau vinnubrögð að "giftast" einhverjum málaflokkum og tjá sig um allt án þess að reyna einu sinni að heyra hvað sínu samfélagi finnst.  Því það hefur þessi þingmaður klárlega ekki gert.

Enn eru þeir þingmenn til sem nenna að koma og hitta fólk til að hlusta á þess skoðanir, og sumir meira að segja eru til í að tala við fólk með algerlega öndverðar skoðanir og alls ekki í sínum stjórnmálaflokkum.  Sem er auðvitað algerlega það sem þeir eiga að gera!

Því miður hefur núverandi hópur þingmanna enn þá skoðun að þegar maður er kominn til starfa við Austurvöll þurfi maður ekki að hafa fyrir miklu næstu fjögur árin þegar kemur að því að leita sér fylgis og hlusta eftir skoðunum almennings.

Það er ver og hvort sem menn hætta sjálfir og kveðja (eins og mér finnst alltof fáir þingmenn sem eru komnir út í horn gera) eða að þeir tapa fylgi og verða ekki kosnir aftur (eins og verður með Lilju, Atla, Ásmund og Þráinn) skiptir miklu að þeir sem eftir koma átti sig á sínu hlutverki.

Sem er að sinna þjónustu við samfélagið allt!!!

Hann sagði það sem helst væri að væri stanslaus rifrildi og endalaus niðurrif, við yrðum að verða jákvæðari og reyna að vinna meira saman.

Ég sé nú ekki þess merki að orð hans, eða sambærileg umræða í rannsóknarskýrslunni góðu (sem allir eru búnir að gleyma held ég) sé nokkru að skila.  

Með því er ég ekkert að ræða um þessar tillögur sem borgarstjórn samþykkti í gær, vafalítið var það mál allt erfitt og vont, en það að ákveða þar með að hætta sem forseti borgarstjórnar er bara vísun í gamaldags pólitík sem enginn "fjórflokksins" hefur enn þorað að yfirgefa.

Miðað við það sem ég heyri hjá landsmála- og sveitarstjórnarpólitíkusum eru allir kassar að tæmast og ekkert framundan sem virðist ná að snúa því hratt við.

Það er því ennþá mikilvægara að menn fari vel í gegnum öll mál með það að leiðarljósi að ná um þau vinnusátt hið minnsta, líkt og Finnar gerðu í sínu efnahagshruni.  Það er morgunljóst að pólitíkusar Íslands eru fyrst og fremst í því þessa dagana að skera niður og draga úr þjónustu, sá sem lætur eins og það sé óþarft er bara að skrökva að fólki.  

Í slíku umhverfi er auðvelt að blekkja fólk með upphrópunum um vanhæfi annarra, en betra þætti mér að andstöðupólitíkusar allra flokka áttuðu sig á þeirri samfélagsþjónustu sem vinna við stjórnmál er og hugsuðu fyrst og síðast um hag allra annarra en sín sjálfs...

Það gerir maður ekki með að segja sig frá ábyrgðarstörfum.

Þá var Freyr í essinu sínu og það eru engar ýkjur að þegar við náðum að vinna leiki sem mikið lá undir eða snerum leik við í síðari hlutanum eftir hálfleiksræðu þá var Freyr sá sem maður vildi fyrst fagna.  Hann var Hr. KS í mínum augum ef einhver slíkur var til og þegar hann var hættur að þjálfa labbaði ég oft til hans inn í Rafbæ eða á hornið þar sem hann stóð utan við búðina til að ræða liðið okkar allra og mína frammistöðu.  Hann sagði manni hlutina þannig að maður skildi þá, bæði hvatningu og leiðréttingu.

Ég kemst því miður ekki norður í Fjörð í dag því miður, svo sannarlega hefði ég viljað fá að kveðja þennan mikla meistara í eigin persónu en í dag kl. 14 verður hugurinn í Siglufjarðarkirkju með Steinunni, Helgu, Sigga, Kötu og fjölskyldum.  Þeirra missir er mikill.

Siglufjörður hefur í dag misst einn af sínum bestu sonum langt fyrir aldur fram, en minningin um góðan dreng mun lifa áfram.

Það finnst mér ákaflega sérkennilegt og besta dæmið um það þegar einstaklingar telja sig mikilvægari en þann hóp sem þeir skipa.  

Kannski er það bara mitt íþróttauppeldi en eftir að menn hafa skipt úr sínu liði þá spila þeir ekki með því.  Ef þetta væri t.d. fótboltalið og tveir skiptu úr því þá myndi liðið ekki bara spila næstu leiki með níu manns inná.

Og þessir tveir myndu ekki einu sinni fá að byrja næsta leik, því það þarf minnst átta manns í liði.

Hef heyrt það af þinginu að Lilja sé búin að "spila sóló" allt frá upphafi kjörtímabilsins, allavega eftir að ljóst var að AGS-áætlunin yrði haldið til streitu, og Atli Gíslason hefur lítið verið við þingstörf og því í afskaplega litlum tengslum við þingflokkinn og stjórnina. 

Hann hefur frá upphafi sinnar þingmennsku talað um algerar endurbætur á Alþingi, finnst lagagerðin óvönduð og vill mun meiri umræðu um öll mál.  Mun klárlega ekki bjóða sig fram aftur. 

Það sem maður heyrir af VG er að þeim hafi strax orðið ljóst að Lilja væri ekki líkleg til að styrkja flokksstarfið og viðbúið að hún sliti sig frá því og síðan snúa sér að sinni eigin sannfæringu umfram liðsins. Hún er ein af nokkrum þingmönnum flokksins í Reykjavík svo að það skaðar ekki flokksstarfið í raun.

En það er auðvitað fáránlegt að þingmaður flokks sem er sá eini í víðfeðmu kjördæmi haldi áhrifum sínum inni á þingi, en flokkurinn í kjördæminu ekki.  

Þetta er eitthvað sem þekkist ekki svo glatt í öðrum lýðræðisríkjum þar sem talað er um þingræði.  En kannski er bara kominn tími á að skoða það hvort að okkar form á kosningum, með prófkjörum og/eða forvali flokka sem raða svo á lista, er bara röng aðferð til að ná fram hinu rétta lýðræði.

Persónukjör, eða einmenningskjördæmi, myndu að sjálfsögðu breyta því yfir í að við veldum fólk í stað flokka og mér finnst í ljósi viðburða eins og í gær það eitthvað sem á að skoða.

Ég hef reynslu af því að velja mér flokk út frá stefnu og kjósa í kosningum, til þess eins að sá sem fékk þingsætið m.a. af mínum völdum skipti um skoðun og flokk á algerlega galinn hátt.  Það sárnaði mér ákaflega og átti ekkert skylt við lýðræði.

Reglur lýðræðisins á Íslandi þarf að skoða og sjá hvaða aðferð er líklegust til að leiða til sáttar í samfélagi sem nú logar af óeiningu...

Heiðarlegt hjá henni að hætta, hún er einfaldlega ekki tilbúin í að vera í liði og þá er það bara þannig.  Skildi í raun aldrei hvernig hún sló Kolbrúnu Halldórsdóttur út úr þingliðinu.

En ég skil aldrei hvernig maður hefur samvisku í það að sitja áfram á þingi ef maður gengur út úr flokki, hvar er réttlæting þess?

Atli Gíslason er einfaldlega meira til í að vera "samviska" þingsins og vill frekar finna að en vera með. Alveg morgunljóst að hann er bara að elta Lilju og situr þá bara uppi með þá ákvörðun.

Vinstri grænir eru að mínu mati einfaldlega að halda áfram að skilgreina sig í átt að því að ákveðinn hópur þar hefur færst nær jafnaðarmennsku og miðjunni á meðan að vinstri armurinn sem alltaf hefur átt erfitt með að þola þetta ríkisstjórnarstarf færist lengra frá því...

Af nógu er að taka í niðurskurði og kjaraskerðingum samt.

En mig langar aðeins að velta fyrir mér byltingunni sem hefur orðið á embætti Forseta Íslands í tíð Ólafs Ragnars Grímssonar.  Þetta mál verður klárað í atkvæðagreiðslu eða fyrir dómstólum - báðar leiðir eru ömurlegar og geta haft áhrif á ríkisfjármál.

En það verður að fara rækilega yfir embætti Forseta Íslands og hlutverk þess í lýðveldinu!

Fram að tíð Ólafs Ragnars voru mörg afdrifaríkustu mál þjóðarinnar lögð fram.  Innganga í NATO og EES, kvótakerfið, skattkerfisbreytingar, upptaka og niðurfelling Þjóðhagsstofnunar og mörg önnur.

Í öllum þessum tilvikum, þrátt fyrir jafnvel uppþot eins og við inngönguna í NATO var ákveðið að þingræðið væri sterkasta vald samfélagsins sem Ísland er.  Forsetar hafa undirritað þau lög sem frá þinginu koma í því ljósi að landsmenn þekktu reglur þess samfélags og kysu sér þing til að taka ákvarðanir.

Staða Forseta Íslands var að vera hinn endanlegi sendiherra ríkisins, sameiningartákn landsins bæði á heimavelli og útivelli.

Í dag er ekkert fjær þeim veruleika en að Forseti Íslands sé sameiningartákn.  Ég efast ekki um það að Ólafur Ragnar er að vinna samkvæmt þeim skilningi sem hann leggur í embættið, en alveg eins og í öðrum löndum þar sem stórt er spurt um lýðræðið þessa dagana held ég að tími sé kominn á að við spyrjum hvort það er vilji þjóðarinnar að einn einstaklingur, einungis sjálfum sér háður, geti tekið ákvarðanir gegn lögskipuðu þingi?

Ef það er okkar vilji eigum við að ganga lengra, ákveða það að auka völd forsetans og tryggja það að kosið verði á fjögurra ára fresti um embættið og ekki megi sitja meira en tvö kjörtímabil.  Það þarf þá að leggja upp með skýrar vinnureglur milli þings og forseta og það er auðvitað ótækt að ekki sé til rammi um þjóðaratkvæðagreiðslu og það sé vald forsetans eins að henda málum þangað inn.

Ef ég væri stjórnmálamaður núna myndi ég fara að leita mér að annarri vinnu því vinnustaðnum mínum hefur verið snúið á haus og ekki ástæða til að ætla annað en að nú fari þau mál þar í gegn sem þóknast forsetanum eða þeim sem ekki fylgja undirskriftarlistar.

Ég spyr t.d. um mál eins og kvótamálið.  Er ástæða til þess að rífast um það áfram nema að þekkja skoðun forsetans, eða sjá hvort koma fram undirskriftarlistar?  Hvað segjum við almenningur um skattahækkanirnar t.d. - sem skipta öll heimili landsins meira máli en það sem nú er rifist um.

Getum við komið fram með undirskriftarlista gegn næstu fjárlögum, bara búið til "gjá milli þings og þjóðar" sem forsetinn þá bregst við á hvíta riddaranum?

Ég hef rætt við félaga mína af Norðurlöndum og Evrópu, þeir telja það óhugsandi að ríkjandi þjóðhöfðingjar, áhrifalausir eins og Forseti Íslands hafa verið hingað til, færu svona gegn réttkjörnu þingi og hrista einfaldlega hausinn.  Þetta skilja þeir ekki.

Þetta hlýtur að verða umræðan nú, því þarna er að mínu mati skýrasta ástæða þess að það þarf að endurskoða stjórnarskrána.

Og ef að einhver heldur það að ákvörðun forsetans í dag verði til þess að treysta bönd þjóðarinnar þá á að senda þeim án tafar Bjartsýnisverðlaun Brösters.  Rifrildið á þingi er bara að færast út á göturnar og það er ekki neinum til góðs held ég.

Áhrifalítið sameiningartákn eða æðsti valdhafi?  Hvora forsetatýpuna viljum við....